22 mei 2012, ergens tussen Nijmegen en Hasselt.

Ik weet het, soms kan ik me ietwat laten gaan.
En als ik dan ook nog eens naar Nederland ga, een land waar ik het voor alle duidelijkheid altijd leuk vertoeven vind, dan merk ik een bepaalde tendens op die door sommigen als verontrustend wordt genoemd, ik noem het eerder een gewoonte die wat begint te escaleren:
- FOTO 1: op een onverklaarbare manier ontstaat er tijdens de heenreis op de passagierszetel naast me een ‘glucose-rijke’ omgeving. Let op, het lichaam heeft dus wel degelijk suiker nodig! Bemerk trouwens ook het fruit, rijkelijk rondgestrooid op zoek naar een gezonde man!

- FOTO 2: mijn wagen neemt soms de controle over en doet me langs een ‘muurtje’ rijden alwaar heerlijke vegetarische vleeskroketten te vinden zijn, elke keer opnieuw laat ik me verrassen om te zien welke heerlijke gerechjes chef Cora van resto Mora nu weer voor me heeft klaargelegd.  Mmm… denk ik dan. (www.mora.nl)
- FOTO 3: en als prettig toetje verras ik mezelf dan ook nog eens met een zakje echte zoete plakdinges, gegarandeerde ambiance in de auto! (www.redbandalsjevoorpretbent.nl).

Groeten, Jan

Lisbon, 17 MEI 2012

Sommige discutabele vrienden hebben me erop gewezen dat er toch precies niet al teveel gewerkt wordt wanneer ik in het buitenland vertoef en ik enkel eet en drink. Zoals altijd ga ik nooit in op rancuneuze roddels en zal ik antwoorden door vooral eten en drinken te tonen. Dit is een koffie met een mini nata, nee geen pasteis de belem, die kan je slechts op 1 plaats krijgen, maar ze gelijken er wel op. Als je in Lissabon bent moet je zeker wel één keer de originele pasteis gaan proeven (www.pasteisdebelem.pt), een ochtendmeeting was dit, waar ik een partnership agreement heb ondertekend met een zeer boeiende klant, in feite is hier het allereerste ‘long term agreement’ in de geschiedenis van Seauton Iberia getekend, de nata hebben dan ook gesmaakt.  Na deze ochtendmeeting ben ik nog snel langs een quiosque gerend voor een vers glas fruitsap, nee nog geen Bola Berlim, die ik wel eens pleeg te eten, daarvoor was het juist nog iets te vroeg.  En dit is dan weer een glas Sauvignon met wat hapjes voorafgaand aan mijn 3de (lunch)-meeting die dag, een zeer interessant gesprek met een strategische partner voor ons plaatselijk kantoor, de wijn was lekker. ‘s Namiddags had mijn chauffeur wat moeite de weg te vinden en kon ik nog juist wat tijd vinden om mijn Berlijnse bol te eten, de lunch was licht geweest, de meeting redelijk intens. Dit is een bol met crème erin, ik vind dit lekker. Nadien eventjes mails checken op mijn hotelkamer en vervolgens op weg naar een presentatie voor de Chambers of Commerce van de UK, Zwitserland en de Belux op één van de mooiste terassen van Lissabon , dit zijn de hapjes die we toen gegeten hebben. Ik was gevraagd om te spreken over ‘the future of services’.

En ja hoor, voor de vrienden, hier zie je me effectief werken tijdens mijn presentatie… Nadien ben ik nog moe maar voldaan een frisse pint gaan drinken op mijn favoriet terras. Een mens mag ook eens genieten, nietwaar!

Groeten, Jan

Lissabon, 16 May 2012, 22.00h, Avenida Liberdade

En je overleeft elk terras, waar ook ter wereld. Het helpt natuurlijk ook als het weer wat meevalt, laat ons zeggen vanaf 29°C.
Terrasjes in Lissabon doen het altijd goed, een Quiosque maakt daar dankbaar gebruik van. Geen kranten maar drank kan je er krijgen, ook hapjes. De sfeer rond een Quiosque is altijd goed. Ik werk hard en ik geniet!

Groeten, Jan

Heverlee, stadion Den Dreef, zaterdag 12 mei 2012
Company Cup 3de editie. Voetbaltornooi voor bedrijven.

Teleurstelling was ons deel. Loutering het resultaat. Onze Seauton-ploeg, hiernaast zie je de toen al wat bedrukte acteurs staan enkele momenten voor de aanvang van de 2de wedstrijd en dito nederlaag, was initieel enthousiast gestart en er heerste een moeilijk te beschrijven gevoel van opwinding en verwachting. De anciens gaan begrijpen wat ik hiermee  bedoel. Want laat me toch eventjes verwijzen naar de voorbije edities waar we in 2010 15de, en het jaar daarop 14de waren geworden, op 16 ploegen welteverstaan. Maar deze jaargang zou anders worden, we hadden namelijk een echte voetballer in onze ploeg kunnen loodsen, ene met schoenen en al. Als bovendien onze coach, die zeker niet ging voetballen, ook een talent bleek te zijn, onze keeper dit jaar zichzelf ging overstijgen en onze buitenlandse spits effectief kwam opdagen, kan u niet anders dan ook wat van die ’vibe’ te voelen die in de kleedkamer ontstond. Ik zag de anciens zelfs letterlijk een respectvol stapje opzij zetten, ondertussen wel lonkend naar de grotere bekers die vanaf de 4de plaats ons deel zouden zijn.  En vanaf nu kan ik eigenlijk relatief snel afronden, onze 5de nederlaag en dito wedstrijd was onverdiend, mijn eigen own-goal die ons de nederlaag kostte tegen Belgacom was pijnlijk maar ongewild, ons verlies tegen de peutertuin van Xenics was een smet op ons hautain blazoen en de krappe afgang tegen Living Stone heeft ons ook nog eens de fair play prijs gekost. U kan nog de vraag opwerpen waarom er geen Seauton-actrices in de ploeg te bemerken waren. Het is een terechte bemerking waar de anciens een overlegmoment zullen voor inleggen.
Hans, onze Duitse buitenlander, gaan we bovendien ook nog eens moeten uitleggen dat er geen enkele, maar dan ook geen enkele mathematische berekening de laatste plaats kan vermijden wanneer je geen enkele, maar dan ook geen enkele wedstrijd wint. 

Groeten, Jan

Cockpit F16, vrijdag 4 mei 2012.

Ik keek daarjuist een heel lange tijd in de spiegel, en volgens mij begin ik wat op dhr. Cruise te lijken maar dan wat groter. Vandaag heeft namelijk een echte vriend me een dag in mijn leven bezorgd. Ik zal hem Eric noemen. Eric is dan ook mijn aller- allerbeste vriend. Het is een toffe kerel, beschikt over brede schouders en een indrukwekkende abdominale 6pack, is enorm intelligent en ziet er zeer goed uit. Hij is sterk qua karakter maar zacht op het juiste moment, hij is kordaat in advies maar kan zeer goed luisteren. Hij gooit zijn kousen altijd in de wasmand, sluit consequent het dopje van zijn tandpasta, doet preventief klusjes, vervangt elke dag de lakens, helpt in het huishouden waar hij kan en heeft me in de cockpit van een F16 gekregen.
Kleine jongetjes waren we, 4 lieve en sympathieke mannetjes met een minivan op weg naar een luchtmachtbasis te lande in wat de mooiste provincie van Europa wordt genoemd. Enthousiast, wat hyper en vol adrenaline fantaseerden we over wat er ons allemaal ging overkomen. Zoals altijd zaten de stoerste van de klas op de laatste rij van het busje serieus en lawaaierig te overdrijven. Ikzelf zat daar ook, met mijn grote spiegelzonnebril vooral zeer cool te wezen.
Vanwege internationale geheimhoudingsafspraken mag ik eigenlijk niet meer zeggen. Conclusie: dit was indrukwekkend! Bedankt Eric, je krijgt 2 extra speelminuten tijdens de Company Cup, misschien laat ik je zelfs starten in de basis.

Groeten, Jan

Leuven, zaterdag 28 april 2012, veel te vroeg ‘s morgens, zwembad Sportoase

Ik zie en ik kijk nog eens, door mijn fijne ochtendogen bemerk ik een vriend die me grijnzend staat op te wachten aan de draaiende schepdeuren van de Sportoase.  We schrijven vroeg, heel vroeg, vooral op een ochtend waarop ik eindelijk eens had kunnen uitslapen.  Zelfs de vogels grijnzen, of kijken vogels gewoon zo ‘s morgens vroeg. Hun gefluit klinkt anderzijds wel sarcastisch, ik besluit dat ik nog eens dringend gevogelte moet gaan eten.  K V uit een gehucht buiten Leuven heeft me zonder mijn toelating geregistreerd voor een kwart-triatlon en vervolgens iedereen laten weten dat ik was ingeschreven. Resultaat; een ruzie, wat getrek en geduw en uiteindelijk toch aanwezig op mijn eerste zwembadtraining de dag nadien. Vervloeken heeft voor mij een meer persoonlijke betekenis gekregen. Zwembaden zijn bovendien niet echt mijn heimat, ik moet er als kind ooit eens goed uitgegleden zijn. Ook de geur en het gegalm van de aldaar aanwezige geluiden roepen bij mij een herinnering aan een ver weggestoken trauma op. Mijn zwembrilletje past me trouwens nooit en ik vind het water koud. Ik moet dringend een zwembroek kopen, denk ik, wanneer mijn Mexicaanse zwemshort zijn flappen open zet en me zo wat meer weerstand in het water kost. Een surfpak zal ik trouwens ook nodig hebben en vooral een badmuts die groot genoeg is zodat ze tijdens de wedstrijd zeker niet van mijn hoofd floept. Mijn eerste training was dan ook een ramp, zeker als een bomma met grote bloemenmuts me kordaat vraagt om baan 1 te gebruiken. Ik meet met gretigheid haar hoofd, zie dat de muts me nooit zal passen en besluit niet in discussie te gaan.

Groeten, Jan

Bergamo, 22 april 2012.

Op één of andere manier kom ik goed overeen met chefs. Zou het kunnen omdat ze mijn tegenpolen zijn? Hardwerkende, integere en bescheiden mensen (en hier moet nu eigenlijk een lachend gezichtje komen, dit was dus voor alle duidelijkheid ironisch bedoeld). Of zou het door de passie voor hun job komen, echte vakmensen die er alles voor over hebben.
Ik hoop op het tweede, en in Bergamo had ik het genoegen er opnieuw 2 beter te mogen leren kennen.

Ezio Griti is het protoype van een bescheiden vakman, hij was echt beschaamd toen ik hem in zijn keuken mocht opzoeken en hem feliciteerde. De enige sterrenchef van Bergamo Alta had als enig antwoord klaar dat hij niet het enige goede restaurant in Bergamo was (een gratis lesje in integriteit). Nu goed, hij heeft me wel beloofd dat ik altijd bij hem thuis mocht langskomen om eens te gaan eten, en de arme man kent me dan nog niet zo goed dat ik dat dan effectief doe als ik er de kans toe krijg. Eens zien of we dan nog altijd goed gaan overeen komen.

Nog een andere chef waar ik altijd thuis mag gaan eten is Federico ‘Chicco’ Corda, hij heeft me vooral goed geholpen op een cruciaal en precair moment en heeft me meermaals en herhaaldelijk op het hart gedrukt dat zijn huis het mijne was (waar is de notaris als je hem nodig hebt?). Chicco is dan ook iets commerciëler ingesteld dan Ezio, en is eigenaar van verschillende restaurants. Chicco is op korte alcoholische termijn een echte vriend voor het leven geworden, eens zien of hij mijn naam nog zal kennen als ik binnen 2 jaar voor zijn deur zal staan met een gezonde en gastronomische honger.

Groeten, Jan

Bergamo, 18-23 april het jaar des Italiaanse heren 2012

Kijk, ik kan stiptheid enorm appreciëren, op de seconde zelfs. Geef me een opdracht met een deadline en je kan me zeer makkelijk een ‘freak’ noemen. Ik ben dan ook altijd gecharmeerd door mensen die me hun timing doorsturen in minuten die op de seconde gevolgd wordt.

Maar lieve mensen van Bergamo, lieve mensen van de receptie van alle hotels, lieve mensen van het enige taxibedrijf aanwezig aldaar. Niet doen, echt niet doen. Niet aan jullie klanten melden dat de taxi er binnen 4 minuten (240 seconden) zal zijn, of in 13 minuten of om 15.57u of binnen 2 minuten. Zeg gewoon, ‘de taxi, als hij komt, zal aanwezig zijn tussen 09.00u en 12.00u, maar het kan ook iets later zijn’.

Bergamo is een mooie stad, zeker de moeite waard om eens langs te gaan. Maar hun taxi’s……. Hiernaast zie je 3 van hun sloebers staan, liefelijk op een rijtje, ogenschijnlijk volledig ongevaarlijk, omgeven door een goddelijk licht van onfeilbaarheid. Je zou hen zelfs een vriendschappelijk klopje op hun motorkap kunnen geven.
Maar als ze, en ik zeg wel degelijk als, als ze zich in beweging zetten…awel jawadde.
‘Oooooh, die blog gaat deugd doen’, dacht ik toen één van hen, Emilio, (bijnaam, Emilio ‘the ripper from Bergamo Alta’) me € 6o,00 (zestig!!) meer vroeg dan het op voorhand afgesproken tarief voor een trip naar Milaan. Ik heb dit uiteraard niet betaald maar ik zweer je, 1 dag heb je hier nodig en je doet wat iedereen hier doet (probeer maar eens, wijs-en middenvinger tegen elkaar, duim erop, handpalm naar boven of wat naar binnen gekeerd, arm in 90°, wat vormspanning in de biceps en de onderarm lichtjes op en neer doen bewegen met iewat losse pols).
En ik had me echt voorgenomen een blog te schrijven en eens goed mijn gedacht te zeggen, maar toch begin ik het opnieuw weer een beetje te relativeren. Niemand wordt gelukkig van rancune, en uiteindelijk was Emilio wel de hele tijd vriendelijk tegen me geweest. Hij heeft zelfs, vooraleer hij me volledig had afgeperst, bedrogen en uitgespuwd, mijn laptopkofferje mee helpen dragen en met me over voetbal gepraat. En vooral, hij was komen opdagen! En een mens moet zich ook kunnen aanpassen, bovendien maak je dan nog wat mee. Want wat krijg ik als antwoord van de portier van mijn hotel, nadat ik al 35 minuten en 47 seconden volledig gestresseerd en tevergeefs op een taxi wachtte die was aangekondigd binnen de 7 minuten aanwezig te zijn; ’Sir, sir, I have very good news for you, your driver is a nice woman!’

Groeten, Jan

Frankrijk, Val Thorens,  14 APRIL 2012

Is niet hetzelfde als 225 – 50 – R17. Voor de kenners, we hebben het hier inderdaad over de technische details van de banden van mijn wagen, waar ik voor alle duidelijkheid geen enkele band mee heb. De band  met de code van mijn sneeuwkettingen (225 – 50 – R17) is dan wel weer emotioneel te noemen.
Maar laat me beginnen bij het begin, namelijk de opwarming van de aarde. Ik weet het eigenlijk niet, maar volgens mij was het toch redelijk koud die ochtend in april. Dit is trouwens een foto van mijn wagen, éénzaam staand op een stukje van diezelfde opgewarmde aarde die temporeel wat was afgekoeld. We schrijven op dat moment zaterdagochtend, 07.30am, en deze pippo ging ervan uit dat hij in zijn wagen ging stappen, achteruit ging rijden en gezwind de terugreis ging aanvatten.
En dit is dan weer een foto van mijn sneeuwkettingen, en op mijn communiezieltje, zo kwamen ze uit mijn juist aangekochte ‘made in China’ sneeuwkettingentas!! Ik ben ervan overtuigd dat na het zorgvuldig vullen van die tassen, er een plaatselijk kracht eerst nog eens 15 minuten verplicht met deze tas hard moet schudden om echt zeker te zijn dat  de kettingen zeer goed in elkaar verstrengeld geraken. Maar ter zake, want 20 minuten onstrengelen later diende ik ook nog eens mijn wagen uit te graven. En het graven zelf was geen enkel probleem voor een potige man als ikzelf, de weg naar de schoep die ik hiervoor nodig had, was iet anders. Stripverhaalkenners kunnen zich ongetwijfeld dit beeld voor de geest halen, een stripfiguur die , met beide benen tegelijk omhoog, al vallend een spectaculaire sprong maakt en waaronder het woord ‘zwiep’ komt te staan. Ik ben er letterlijk van overtuigd dat mijn ZWIEP in hoofdletters kan geschreven worden. Mijn schoep heb ik kunnen krijgen, dat is waar  (wel eerder uit compassie), en men heeft me hoofdschuddend uitgelachen, ook waar. Mijn vingers waren verkleumd en lichtjes aan het bloeden, opnieuw waar. Maar uiteindelijk ben ik met mijn te kleine sneeuwketting (u leest inderdaad correct, slechts 1 sneeuwketting, die ik strategisch aan het rechterwiel had bevestigd omdat langs die kant van de weg de politie stond om te controleren of iedereen sneeuwkettingen aan de wielen had), ben ik uiteindelijk 2,5u later weg kunnen rijden , de opgewarmde lagere vrijheid tegemoet.
En nee, ik heb geen foto van mijn aan het ene wiel bevestigde te kleine ketting op deze blog geplaatst, fantasie kan soms schoon zijn, gebruik ze dan ook maar.

Groeten, Jan

Cascais, Portugal 3-4 april 2012

Voor alle duidelijkheid, deze titel rijmt! Cascais en nice , begrijp je? Maar over Nice gesproken, vanuit deze Franse havenstad, waar op hetzelfde moment een aantal collega-wereldreizigers aanwezig waren, werd me per email een bemerking voor de voeten geworpen die toch nog altijd wat door mijn hoofd spookt. Ik zou, zogezegd als man, niet kunnen multi-tasken. Terwijl ik momenteel zowel aan het typen ben en de tekst, die ik wel degelijk met mijn vingers aan het schrijven ben, met mijn ogen kan lezen. Schrijven (=1) en lezen (=2)  zijn 2 zaken, 2 zaken is meer, meer is multi, voilà! En terwijl ik dit aan het schrijven ben, kijk ik ook naar de zee en mijmer ik over het feit dat diezelfde zee mooi is en blauw (mooi is een appreciatie (=3) en blauw een feit (=4)). Bovendien komen er herinneringen naar boven die een zeer intens gevoel naar boven brengen (emotie (=5)). Multitasken is duidelijk mijn ding.
Antonio Mendez, ook een man, kan zeer goed multitasken. Hij is de chef van een pretentieloos restaurant met uitstekende keuken in Cascais.
Collega’s hadden me er uitgenodigd en de sfeer was goed. Antonio gaat dat goed doen, ik wens hem alle succes toe.

Groeten, Jan